همراز

آه...

این دل سر گشته ی من یاد آن قصه ی شیرین افتاد

بیستون بود و تمنای دو دوست ,آزمون بود و تماشای دو عشق

در زمانی که چو کبک خنده می زد شیرین تیشه می زد فرهاد !

نتوان گفت به جانبازی فرهاد افسوس

نه توان کرد ز بیدری شیرین فریاد

کار شیرین به جهان شور بر انگیختن است عشق در جان کسی ریختن است

کار فرهاد بر آوردن میل دل دوست خواه با شاه در افتادن و گستاخ شدن

خواه با کوه در آویختن است

رمز شیرینی این قصه کجاست ؟ که نه تنها شیرین بی نهایت زیباست

آن که آموخت به ما درس محبت می خواست

جان چراغان کنی از عشق کسی به امیدش ببری رنج بسی تب و تابی بودت هر نفسی

به وصالی برسی یا نرسی                                  سینه بی عشق مباد !