همراز

آه...

این دل سر گشته ی من یاد آن قصه ی شیرین افتاد

بیستون بود و تمنای دو دوست ,آزمون بود و تماشای دو عشق

در زمانی که چو کبک خنده می زد شیرین تیشه می زد فرهاد !

نتوان گفت به جانبازی فرهاد افسوس

نه توان کرد ز بیدری شیرین فریاد

کار شیرین به جهان شور بر انگیختن است عشق در جان کسی ریختن است

کار فرهاد بر آوردن میل دل دوست خواه با شاه در افتادن و گستاخ شدن

خواه با کوه در آویختن است

رمز شیرینی این قصه کجاست ؟ که نه تنها شیرین بی نهایت زیباست

آن که آموخت به ما درس محبت می خواست

جان چراغان کنی از عشق کسی به امیدش ببری رنج بسی تب و تابی بودت هر نفسی

به وصالی برسی یا نرسی                                  سینه بی عشق مباد !

خطا

وقتی بدون دلیل تنها ماندم

              خاطرات در مغزم می رقصند

                          گناهانم یکی یکی جلویم صف کشیده

  گویی یکی یکی انتقام می گیرند

              توسط قلبم به زنجیر کشیده شده ام

                        خاطرات هر کدام از حلقه ها را می بندند

من اسیر خاطراتم شده ام

              خطاها در احساسات دروغی شروع می شوند

                                     تو هم یکی از خطاهای من هستی

تو تلافی بزرگترین گناها هستی

             حیف از آن زمانی که برای تو خرج شد

                                  تو قاتل زیباترین احساسات هستی

تو را نمی خواهم    نه عشقت را    نه خودت را   این زندگی را نمی خواهم

                                                                                      سخنم با اوست